ΜΙΑ ΣΥΝΤΟΜΗ ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΤΗΣ
ΘΕΩΡΙΑΣ ΤΩΝ «ΣΗΜΕΙΑΚΩΝ ΦΟΡΤΙΩΝ»
  (ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΑΠΌ ΤΑ
ΣΤΟΙΧΕΙΩΔΗ ΣΩΜΑΤΙΔΙΑ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΑΠΕΙΡΟ)

Σύμφωνα με τη θεωρία των «σημειακών φορτίων», αρχικά μέσα στον Κόσμο δεν υπήρχε απολύτως τίποτα. Όλος ο Κόσμος, αποτελείτο από ένα πολύ μεγάλο α-χανές, αλλά και αφανές απόλυτο κενό. Μέσα σε αυτό το κενό, το μόνο που υπήρ-χε, ήταν οι έννοιες «χώρος» και «χρόνος».

Κάποια στιγμή και ενώ επικρατούσε η παραπάνω κατάσταση, συνέβη το εξής γεγονός, (σαν μια φυσική ανωμαλία), που η θεωρία των σημειακών φορτίων θεω-ρεί ότι ήταν και το πιο απλούστερο αλλά και το πιο πιθανό ή λογικό γεγονός, που θα μπορούσε να συμβεί εκείνη τη στιγμή. Το γεγονός αυτό ήταν η δημιουργία ενός στοιχειώδους σωματιδίου «σημειονίου», σαν μιας σημειακής οντότητας, χωρίς μάζα και χωρίς διαστάσεις. Το μόνο χαρακτηριστικό του σημειονίου ήταν η εκπομπή μιας ακτινοβολίας την οποία η θεωρία, την ονόμασε «σημειονική αλληλεπίδρα-ση». Η σημειονική αλληλεπίδραση αντιστοιχεί στην ηλεκτρομαγνητική ακτινοβο-λία που σήμερα δέχεται η φυσική. Το φορτίο που δημιουργούσε την σημειονική αλληλεπίδραση του σημειονίου ήταν ίσο με το 1/3 του φορτίου που δημιουργεί την ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία του πρωτονίου.   

Σε αντίδραση και εξισορρόπηση της ανωμαλίας που δημιούργησε το σημειόνιο δημιουργήθηκαν αστραπιαία αντίθετες οντότητες, τα στοιχειώδη σωματίδια «αντι-σημειόνια», με φορτίο ίσο με το 1/3 του φορτίου του ηλεκτρονίου. Η αντίδραση αυτή εξελήφθει και πάλι σαν μια νέα ανωμαλία, προς κάλυψη της οποίας δημιουρ-γήθηκαν νέα σημειόνια. Έτσι ξεκίνησε μια αλυσιδωτή αντίδραση παραγωγής ση-μειονίων και αντισημειονίων, η οποία συνεχίζεται ακόμα μέχρι και σήμερα, πέρα από τα όρια του Σύμπαντός μας και των υπολοίπων Συμπάντων και Αντισυμπά-ντων. Το ενεργειακό σύνολο των σωματιδίων που δημιουργούνταν ήταν «μηδέν» και η μοναδική ιδιότητα τους ήταν η εκπομπή της σημειονικής αλληλεπίδρασης, που η θεωρία των σημειακών φορτίων θεωρεί ότι είναι και η «μοναδική αλληλεπί-δραση» μέσα στον Κόσμο. Η σημειονική αλληλεπίδραση προκαλούσε έλξη μεταξύ των ετερωνύμων σωματιδίων και άπωση μεταξύ των ομωνύμων. Έτσι δημιουργή-θηκαν δύο αντίθετες τάσεις, η έλξη που είχε σκοπό να προκαλέσει την αλληλοκα-ταστροφή και την αλληλεξουδετέρωση των σωματιδίων ώστε αυτά να καταλήξουν στο φυσικό τους άθροισμα και στο φυσικό τους ενεργειακό σύνολο πού ήταν το μηδέν και η άπωση που είχε σκοπό να προστατεύσει τα σωματίδια ώστε αυτά στη συνέχεια να αποτελέσουν τα στοιχειώδη συστατικά της ύλης και της αντιύλης.

Η έλξη και η άπωση μεταξύ των σημειονίων και των αντισημειονίων εκδη-λωνόταν σαν μια αλληλεπίδραση εξ αποστάσεως, χωρίς την παρεμβολή κάποιου υλικού φορέα ή κάποιας ουσίας ανάμεσα στα σωματίδια, η οποία να δημιουργούσε αυτήν την αλληλεπίδραση. Αντίθετα, όσο πιο καθαρότερο ήταν το κενό που υπήρ-χε μεταξύ των σημειονίων και των αντισημειονίων, τόσο η αλληλεπίδρασή μεταξύ τους γινόταν όλο και περισσότερο πιο αισθητή. Τα σημειόνια, τα αντισημειόνια και η σημειονική αλληλεπίδραση, είναι τα μόνα «αναγκαία» αλλά και τα «απολύτως ικανά» στοιχεία τα οποία δημιούργησαν το Σύμπαν τα Σύμπαντα τα Αντισύμπα-ντα, αλλά και ολόκληρο τον Κόσμο.

Στη συνέχεια, τα σημειόνια και τα αντισημειόνια, που αμέσως μετά την δημι-ουργία τους κινούνταν με ταχύτητες ανάλογες με την ταχύτητα του φωτός, άλλες φορές συγκρούονταν μεταξύ τους και αλληλοκαταστρέφονταν και άλλες φορές μπαίνοντας σε «περιστροφικές τροχιές» γύρω από τα αντίθετα σωματίδιά τους δημιουργούσαν διάφορους συνδυασμούς από του οποίους προήλθαν τα σωματίδια «κουάρκ» και «αντικουάρκ», τα «ηλεκτρόνια» και τα «αντιηλεκτρόνια». Τα νέα σωματίδια που δημιουργούνταν ήταν και πάλι φορτισμένα σωματίδια. Είχαν όμως δύο επί πλέον χαρακτηριστικές ιδιότητες που δεν τις είχαν τα σημειόνια και τα αντισημειόνια. Οι ιδιότητες αυτές ήταν η «μάζα», η οποία εκδηλωνόταν σαν ένα πολύ μικρό υπόλοιπο του αθροίσματος των ελκτικών και των απωθητικών δυ-νάμεων οι οποίες ασκούνταν από τις αλληλεπιδράσεις μεταξύ των σημειονίων και των αντισημειονίων και τις «διαστάσεις».

Το παραπάνω υπόλοιπο της δύναμης των φορτίων δημιουργούταν όταν τα φορ-τισμένα σωματίδια σημειόνια ή αντισημειόνια έμπαιναν σε περιστροφικές τροχιές γύρω από τα αντίθετα σωματίδια τους. Έτσι αντί να γίνεται πλήρης εξουδετέρωση των δυνάμεων που ασκούνταν μεταξύ των φορτίων τους, όταν αυτά έμπαιναν σε περιστροφικές τροχιές,  παρέμενε ένα πολύ μικρό υπόλοιπο το οποίο δημιούργησε τις μάζες. Το υπόλοιπο αυτό σε γενικές γραμμές αντιπροσώπευε μια πολύ μικρή (ανεπαίσθητη) δύναμη σε σύγκριση με την αρχική δύναμη της αλληλεπίδρασης των φορτίων. Έτσι η επίδρασής του, παρέμεινε αφανής κατά τα αρχικά στάδια της δημιουργίας καθόσον υπερίσχυαν κατά πολύ οι αλληλεπιδράσεις που δημιουργού-σαν οι δυνάμεις των φορτίων.

Με τον ίδιο τρόπο που από τα σημειόνια και τα αντισημειόνια, δημιουργή-θηκαν τα κουάρκ, τα ηλεκτρόνια και τα αντισωματίδιά τους, στη συνέχεια από τα κουάρκ και τα αντικουάρκ, δημιουργήθηκαν τα νιουκλεόνια, ήτοι τα πρωτόνια και τα νετρόνια, σωματίδια που αποτέλεσαν τα συστατικά των πυρήνων. Βέβαια μαζί με τα παραπάνω σωματίδια δημιουργήθηκε και μια σειρά πολλών άλλων σωμα-τιδίων, σε μικρότερες όμως ποσότητες. Αυτά ήταν ως επί το πλείστον διάφορα α-σταθή, φορτισμένα σωματίδια τα οποία όμως στη συνέχεια, δεν χρειάστηκε να πά-ρουν κάποιον ενεργό ρόλο στη δημιουργία της ύλης και της αντιύλης.

Από τα πρωτόνια, τα νετρόνια και από τα αντισωματίδιά τους, δημιουργήθηκαν οι πυρήνες του Ηλίου. Οι πυρήνες του Υδρογόνου είχαν ήδη δημιουργηθεί καθό-σον αυτοί είναι απλά πρωτόνια. Δημιουργήθηκαν επίσης και πυρήνες ορισμένων άλλων ατόμων αλλά σε πάρα πολύ μικρές αναλογίες, και έτσι σε αυτή τη φάση, δεν έπαιξαν κάποιον ιδιαίτερο ρόλο στις περαιτέρω εξελίξεις. Για τη δημιουργία των πυρήνων του Ηλίου έπαιξε πάλι πρωτεύοντα ρόλο η σημειονική αλληλεπίδρα-ση αλλά με κάποιο διαφορετικό μηχανισμό από τον μηχανισμό των περιστροφικών τροχιών που δημιούργησε, τα κουάρκ και τα αντικουάρκ, τα ηλεκτρόνια και τα α-ντιηλεκτρόνια, τα νιουκλεόνια και τα αντινιουκλεόνια Ο μηχανισμός αυτός δημι-ούργησε την «πυρηνική σημειονική αλληλεπίδραση» που σε γενικές γραμμές είναι η ίδια με την «ισχυρή πυρηνική δύναμη», όπως τη δέχεται σήμερα η φυσική. Η πυρηνική σημειονική αλληλεπίδραση βοήθησε στον σχηματισμό των πυρήνων των ατόμων. Ο μηχανισμός αυτός, όπως θα δούμε παρακάτω είναι ανάλογος με τον μη-χανισμό που δημιούργησε την ύλη από τα  άτομα  και τα μόρια.

Στη συνέχεια από τους πυρήνες του Ηλίου, τα πρωτόνια, τα ηλεκτρόνια και τα αντισωματίδιά τους δημιουργήθηκαν τα άτομα και τα αντιάτομα του Υδρογόνου και του Ηλίου. Τα άτομα και τα αντιάτομα που δημιουργήθηκαν είχαν δύο χαρα-κτηριστικές ιδιότητες οι οποίες διέφεραν από τις ιδιότητες των υπολοίπων φορτι-σμένων υποατομικών σωματιδίων. Συγκεκριμένα τα άτομα και τα αντιάτομα, σύμ-φωνα με την πρώτη χαρακτηριστική ιδιότητά τους, συμπεριφέρονταν σαν «ουδέ-τερα» πλέον σωματίδια με αποτέλεσμα να μην αντιδρούν έντονα με τα άλλα φορ-τισμένα υποατομικά σωματίδια και έτσι να μην αλληλοκαταστρέφονται. Παράλ-ληλα όμως δημιουργήθηκε μια πολύ μικρή αλληλεπίδραση μεταξύ τους με αντί-θετες ακριβώς ιδιότητες από τις ιδιότητες που είχαν οι αλληλεπιδράσεις των φορτι-σμένων υποατομικών σωματιδίων. Έτσι λοιπόν τα άτομα έλκονταν μεταξύ τους, «αντί σαν ομώνυμα σωματίδια να απωθούνται». Το ίδιο συνέβαινε και με τα αντι-άτομα. Παράλληλα όμως μεταξύ των ατόμων και των αντιατόμων δημιουργήθηκε μια «άπωση αντί για έλξη» του ίδιου μεγέθους με την έλξη.

Οι αλληλεπιδράσεις αυτές των ατόμων και των αντιατόμων είχαν τα ίδια χαρα-κτηριστικά που είχε και η σημειονική αλληλεπίδραση, αλλά χαρακτηρίζονταν από μια πολύ μικρότερη ισχύ, (περίπου 10-36) με αποτέλεσμα να παρουσιάζονται σαν πο-λύ υποβαθμισμένες αλληλεπιδράσεις. Τις υποβαθμισμένες αυτές αλληλεπιδράσεις τις ονομάσαμε «ατομικές σημειονικές αλληλεπιδράσεις» και είναι οι ίδιες με τις «βαρυτικές αλληλεπιδράσεις» όπως σήμερα τις ονομάζει η φυσική.

Μεταξύ των ατόμων και μεταξύ των αντιατόμων, δημιουργήθηκε και μια δεύτερη ιδιότητα που ήταν ότι: όταν αυτά πλησίαζαν πολύ μεταξύ τους οι «ατο-μικές σημειονικές αλληλεπιδράσεις ή βαρυτικές αλληλεπιδράσεις», που σύμφωνα με το νόμο της Παγκόσμιας έλξης έπρεπε να γίνονται άπειρες, αυτές «αντίθετα μηδενίζονταν». Η δεύτερη αυτή ιδιότητα μαζί με την πρώτη ιδιότητα της «ατο-μικής σημειονικής αλληλεπίδρασης» είναι τα δύο στοιχεία από τα οποία ξεκίνησε η σταθεροποίηση και ο σχηματισμός της ύλης και της αντιύλης και στη συνέχεια η δημιουργία του Σύμπαντός μας, των υπολοίπων Συμπάντων, και Αντισυμπάντων και του Κόσμου.

Η δεύτερη από τις παραπάνω δύο ιδιότητες των ατόμων, η ιδιότητα δηλαδή να αντιστρέφεται η ελκτική τους δύναμη στις μικρές «ατομικές» αποστάσεις, μέχρι σήμερα παρέμεινε σαν μια αφανής ιδιότητα, αναφέρεται δε για «πρώτη φορά» σε αυτή την εργασία. Την ιδιότητα αυτή λόγω της ομοιότητας της με την ιδιότητα της «δυναμικής ισορροπίας του πυρήνα» η θεωρία των σημειακών φορτίων την ονόμασε «δυναμική ισορροπία της μάζας».

Μετά από τη δημιουργία των ατόμων και των αντιατόμων ο Κόσμος αποτε-λείτο από έναν άπειρο κενό χώρο, μέσα στον οποίο είχε δημιουργηθεί ένα νέφος, από σημειόνια, κουάρκ, ηλεκτρόνια, πρωτόνια, νετρόνια, πυρήνες Ηλίου, και άτο-μα Υδρογόνου και Ηλίου, μαζί με ανάλογες ποσότητες από τα αντίστοιχα αντι-σωματίδιά τους. Κύριο χαρακτηριστικό αυτού του νέφους ήταν ότι σαν ένα ενεργει-ακό σύνολο, αυτό είχε «μηδενική ενάργεια». Στη συνέχεια το νέφος αυτό, στη θεω-ρία των σημειακών φορτίων, θα το ονομάζουμε «κοσμογονικό αέριο».

Οι διαφορετικές ιδιότητες, των ατόμων και των αντιατόμων, από τις ιδιότητες των άλλων φορτισμένων υποατομικών σωματιδίων, επέδρασαν σταθεροποιητικά και δημιούργησαν μέσα στο κοσμογονικό αέριο σύνολα ατόμων, «τις μάζες», που είχαν την ιδιότητα να έλκονται μεταξύ τους και σύνολα αντιατόμων, «τις αντι-μάζες», που είχαν τις ίδιες ιδιότητες όπως και οι μάζες. Οι μάζες όμως και οι αντι-μάζες που δημιουργούνταν είχαν την ιδιότητα να απωθούνται.
Σαν κύριο αποτέλεσμα των παραπάνω διεργασιών ήταν, οι μάζες και οι αντιμά-ζες που δημιουργούνταν να συγκεντρώνονται σε μεγάλες ποσότητες και στη συνέ-χεια να διαχωρίζονται σε τεράστια σύνολα μαζών και σε τεράστια σύνολα αντι-μαζών, (Υδρογόνου και Ηλίου) που απωθούνταν μεταξύ τους. Τα σύνολα αυτά αυξάνονταν συνεχώς χωρίς πλέον να αυτοκαταστρέφονται. Από αυτά τα σύνολα δημιουργήθηκαν στη συνέχεια τα Κβάζαρ τα αστέρια τα Ηλιακά συστήματα, οι Γαλαξίες, τα Σύμπαντα, τα Αντισύμπαντα και ο Κόσμος.

Η παραπάνω διεργασία συνεχίζεται ακόμα και σήμερα στα όρια των Συμπά-ντων και των Αντισυμπάντων όπου παράγεται κοσμογονικό αέριο, σε τεράστιες ποσότητες, από το οποίο στη συνέχεια, γίνεται παραγωγή ύλης και αντιύλης, μάλι-στα δε έχουμε παραγωγή ύλης και αντιύλης σε ποσότητες που αυξάνονται συνεχώς και μάλιστα με ρυθμούς γεωμετρικής προόδου.

Τις αναλυτικές λεπτομέρειες της θεωρίας, τις περιγράφω στο ομώνυμο βιβλίο μου, «η θεωρία των σημειακών φορτίων», που θα κυκλοφορήσει πολύ σύντομα. Το βιβλίο μπορεί κάποιος να το προμηθευτεί από τα γραφεία της Ένωσης Ελλή-νων Φυσικών, ή μετά από τηλεφωνική συνεννόηση με τον συγγραφέα. Τις θεω-ρητικές λεπτομέρειες της λειτουργίας όλων των παραπάνω μηχανισμών, θα τις περιγράψω στο δεύτερο και στο τρίτο βιβλίο μου, στη θεωρία της «ενοποίησης των θεμελιωδών δυνάμεων και των φυσικών θεωριών» και στη θεωρία της «δημι-ουργίας της ύλης και της αντιύλης», που είναι υπό σύνταξη. Και τα τρία βιβλία μα-ζί θα αποτελέσουν την «τριλογία της δημιουργίας».
ΣΥΝΤΟΜΗ ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΩΝ  ΝΕΩΝ ΟΡΩΝ ΤΗΣ ΘΕΩΡΙΑΣ

Αντισημειόνια ή Αντιποϊντόνια. Σωματίδια  αντίθετα των σωματιδίων σημειονίων. Είναι στοιχειώδη, αδιάστατα σωματίδια χωρίς μάζα και έχουν φορτίο ίσο με το 1/3 του φορτίου των ηλεκτρονίων. Κινούνται με πεπερασμένη ταχύτητα στο επίπεδο της ταχύτητας της ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας.

Ατομική σημειονική αλληλεπίδραση. Η δεύτερη βασική διαβάθμιση της σημει-ονικής αλληλεπίδρασης, που σύμφωνα με τη θεωρία των σημειακών φορτίων, συν-δέει τα άτομα και τα αντιάτομα και δημιουργεί την ύλη και την αντιύλη. Αντι-στοιχεί στη δύναμη της βαρύτητας.

Δυναμική ισορροπία της μάζας. Είναι η ιδιότητα, σύμφωνα με την οποία όταν τα άτομα πλησιάσουν πολύ μεταξύ τους οι «ατομικές σημειονικές αλληλεπιδράσεις ή βαρυτικές αλληλεπιδράσεις», που σύμφωνα με το νόμο της Παγκόσμιας Ελξης έ-πρεπε να γίνονται άπειρες, αυτές «αντίθετα μηδενίζονται».

Κοσμογονικό αέριο. Σύμφωνα με τη θεωρία των «σημειακών φορτίων», είναι ένα αέριο με μηδενική ενέργεια που παράγεται σε τεράστιες ποσότητες στα όρια των Συμπάντων και των Αντισυμπάντων. Αποτελείται από σημειόνια, κουάρκ, ηλεκ-τρόνια, πρωτόνια, νετρόνια, άτομα Υδρογόνου και Ηλίου, μαζί με αντίστοιχες ποσότητες των αντισωματιδίων τους.
 
Κόσμος. Είναι το σύνολο των Συμπάντων των Αντισυμπάντων των περιοχών με το κοσμογονικό αέριο και των περιοχών των κενών και των απόλυτων κενών χώ-ρων. Ο Κόσμος εκτείνεται μέχρι το άπειρο.

Πυρηνική σημειονική αλληλεπίδραση. Η πρώτη διαβάθμιση της σημειονικής αλληλεπίδρασης που σύμφωνα με τη «θεωρία των σημειακών φορτίων» συνδέει τα πρωτόνια και τα νετρόνια μέσα στον πυρήνα. Έχει κάποια σχέση με την ισχυρή πυρηνική δύναμη που σήμερα δέχεται η φυσική, αλλά διαφοροποιείται αισθητά α-πό αυτήν καθόσον η «πυρηνική σημειονική αλληλεπίδραση» δεν χρειάζεται να συμμετέχει στην δημιουργία των πρωτονίων και των νετρονίων, από τα κουάρκ.    

Σημειακό φορτίο. Φορτίο με διαστάσεις σημείου ή μάλλον φορτίο άνευ διαστά-σεων. Σαν σημειακά φορτία η θεωρία των σημειακών φορτίων χαρακτηρίζει  τα στοιχειώδη σωματίδια «σημειόνια» και «αντισημειόνια»

Σημειονική αλληλεπίδραση. Η αλληλεπίδραση μεταξύ των «σημειονίων» και των «αντισημειονίων». Η θεωρία των σημειακών φορτίων δέχεται και αποδεικνύει ότι η σημειονική αλληλεπίδραση είναι η μοναδική αλληλεπίδραση μέσα στο Σύμπαν, oι υπόλοιπες αλληλεπιδράσεις συμπεριλαμβανομένης της βαρύτητας, του φωτός κτλ, είναι όλες διαβαθμίσεις της σημειονικής αλληλεπίδρασης.

Σημειόνια ή Ποϊντόνια. Είναι τα στοιχειώδη σωματίδια από τα οποία σύμφωνα με τη θεωρία των «σημειακών φορτίων» άρχισε η δημιουργία του Κόσμου. Είναι αδιάστατα σωματίδια χωρίς μάζα και έχουν φορτίο ίσο με το 1/3 του φορτίου των πρωτονίων. Κινούνται με πεπερασμένη ταχύτητα στο επίπεδο της ταχύτητας της ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας. 

ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΘΕΜΑΤΑ ΣΤΑ ΟΠΟΙΑ ΑΠΑΝΤΑ ΜΕ ΕΠΙΤΥΧΙΑ
Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΩΝ ΣΗΜΕΙΑΚΩΝ ΦΟΡΤΙΩΝ

Πού βρέθηκαν οι τεράστιες ποσότητες της ενέργειας που υπάρχουν σήμερα μέσα στο Σύμπαν;

Από τι και πώς δημιουργήθηκε η ύλη; δημιουργήθηκε ή δε δημιουργήθηκε από το μηδέν; Εάν η ύλη δεν δημιουργήθηκε από το μηδέν, τότε, πού και πώς, βρέθη-καν οι ουσίες από τις οποίες δημιουργήθηκε

Υπάρχει ή δεν υπάρχει η αντιύλη τι είναι η αντιύλη και εάν υπάρχει, τότε πού μπορεί να βρίσκεται;

Ποιο είναι το αίτιο που κάνει τις μάζες να έλκονται;

Γιατί οι μάζες έλκονται, ενώ λογικά πρέπει να απωθούνται, τη στιγμή που από-τελούνται από ομώνυμα στοιχεία

Γιατί ο νόμος της παγκόσμιας έλξης είναι ανακόλουθος στις πολύ μικρές και στις πολύ μεγάλες αποστάσεις; (Έπρεπε, σύμφωνα με το νόμο αυτό, η δύναμη έλ-ξης μεταξύ των μαζών για μικρές αποστάσεις να τείνει προς το άπειρο ενώ αντίθε-τα η δύναμη αυτή στις πραγματικές συνθήκες της φύσης για μικρές αποστάσεις μηδενίζεται. Στις πολύ μεγάλες πάλι αποστάσεις ο νόμος δεν εφαρμόζεται.)  

Υπάρχουν μάζες οι οποίες να απωθούνται

Πότε άρχισε και πού θα τελειώσει ο χρόνος

Πού τελειώνει ο χώρος πού τελειώνει ο Κόσμος και πού τελειώνει το Σύμπαν

Τα γεγονότα μέσα στον Κόσμο και στο Σύμπαν εξελίσσονται τυχαία ή καθοδηγούνται από κάποια «Ανώτερη Άγνωστη Δύναμη» που δεν τη γνωρίζουμε

Γιατί η κίνηση των Γαλαξιών είναι επιταχυνόμενη κίνηση;

Παράλληλα, η θεωρία των σημειακών φορτίων, μας βοηθά στην μελέτη και την διερεύνηση και πολλών άλλων θεμάτων της φυσικής, όπως: Στην ενοποίηση των θεμελιωδών δυνάμεων και των φυσικών θεωριών. Στην περίπτωση της συ-νοχής των υποπυρηνικών σωματιδίων μέσα στους πυρήνες. Στην περίπτωση της κυματικής ή σωματιδιακής φύσης του φωτός. Στην περίπτωση της ομοιομορφίας, της κοσμικής ακτινοβολίας κτλ, κτλ.      Β.Τ.

BΑΓΓΕΛΗΣ ΤΑΛΙΟΣ
ΔΙΠΛ. ΜΗΧ-ΗΛ/ΓΟΣ ΕΜΠ
ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ 17 ΠΟΛΙΤΕΙΑ (14562)
ΑΘΗΝΑ
ΤΗΛ 210 8086072

Oι Θαυμαστές Φυσικές Ικανότητες του Πυθαγόρα